وقتی هستی خودت توی بدنم وول میخوری ،
وقتی نیستی جایِ خالیت ،
و انتظار اومدنت ،
مثل لبخندیه که آدم تا انتهای جُکی که میشنوه نگهش میداره ،
تا طعمِ اون لبخندُ خوب توی ذهنش مزه مزه کنه ،
و با به انتها رسیدنش ، همۀ شادیِ جمع شده رو
بپاشه توی صورتِ گوینده ...
خیلی جالب بود! راستش دوبار خوندم تا فهمیدمش.
من از زیر بار شرمندگی این خیلی جالب بود گفتنهای تو در نمیام .. .